وقتشه وقتشه رفتن وقتشه

وقتشه از تو گذشتن وقتشه

فرصت تولد دوباره نیست

مردن دوباره من وقتشه

دیگه دیره، واسه گفتن این کلام آخرین

فرصت ضجه نمونده لحظه های واپسین

دیگه با عاطفه دشمن ، واسه دلتنگی رفیقم

توی شط سرخ نفرت ، بی صدا ترین غریقم

 

بلاخره رسید خداحافظی آخر ، همیشه تمام میکردیم ولی باز همو می دیدیم ولی دیگه همه چی تمام شد اون رفت و برای آخرین بار ازم خداحافظی کرد آرزوی موفقیت برای هم کردیم نمی دانم چی بگم سخت بود تلخ بود سنگین بود غم بار بود چی بود نمی دونم فقط این رفتن را قبول کردم

 

دیروز امتحان زبان تخصصی داشتم سخت بود یعنی خیلی وقت گیر بود و من وقت کم آوردم بعد امتحان هم رفتم پیش سارا تا فوتبال ببینیم و الهام و آذین هم اومدند خیلی کیف داد انقدر جیغ زدیم که حد نداشت من که خودمو خالی کردم اصلا هممون الکی جیغ می زدیم نیمه اول خیلی چسبید چیپسمون تمام شد و منو سارا رفتیم برای نیمه بعد دوباره چیپس گرفتیم ولی تو نیمه دوم اعصابمون خورد شد و من ناراحت که چرا گل خوردیم کاش نمی خوردیم بازم باختیم شب رفتیم خونه الهام کمی هم قدم زدیم و به اصرار من خوابیدیم  صبح من رفتم دنبال کارام

دیشب خیلی دلم می خواست بیام بنویسم اما بچه ها نذاشتند بیام خونه ، آخه دیشب میشد 6ماه که سمیرا رو از دست دادم میخواستم به یادش بنویسم خوب حالا می نویسم

سمیرا عزیزم دلم خیلی برات تنگ شده دلم می خواد خدا یه زمانی به من بده و من یه دل سیر باهات حرف بزنم دیشب خوابتو دیدم با هم حرف میزدیم میخواستیم بریم سفر ...صبح که پا شدم خوشحال بودم چون دلم برای صدات خیلی تنگ شده بود یاورم نمیشه که 6ماهه ندیدمت یعنی 6ماه گذشت ومن هنوز دارم به زندگی ادامه می دهم باورش سخته که ندیدمت نشنیدمت ...ولی دیگه هیچ اثری از تو نیست و من باید تحمل کنم چشم سمیرا جون بازم تحمل می کنم دلمو به اون دنیا خوش کردم تا اونجا ببینمت همه این روزا رو به این امید سر میکنم می ترسم اون موقع دیگه با من دوست نباشی و دوستای جدید دورت باشند و منو از یادت برده باشی اینه که همیشه منو می ترسونه ...منتظرم باش دیر یا زود میام بلاخره منم میام و اون موقع دیگه تنها نیستیم ....

 

امتحاناس اگه این هفته تمام بشه سختی های منم تموم میشه باید درس بخونم شما هم دعام کنید این ترم آخری بد نیارم و بتونم به خیر خوشی درسمو تمام کنم .

اگر دوستش داری ، ولش کن بذار بره ! اگر برگشت مال تو بوده !اگه نه بدون که هیچوقت مال تو نبوده !!

 

جمعه در راه برگشت به خانه از مزار سمیرا با خودم فکر می کردم کاش یه زندگی عادی داشتم مثل همه و امروز گریه می کردم و به خدا می گفتم مگه ما از زندگی چی می خواستیم ... یه آرامش یه زندگی عادی ... درس بخونیم ...کار کنیم ...پیشرفت کنیم ووو...

 من و نجمه انگار نه انگار داریم زندگی می کنیم هیچی برامون مهم نیست فقط داریم روزا رو طی می کنیم دیگه حتی تماسهای تلفنی مون هم کم شده آخه چیزی نداریم به هم بگیم صبح بیدار می شویم و تا شب تکرار مکررات گذشته با این تفاوت که ناامید و بی انگیزه و خسته ....

دیگر برقی در چشمانمان دیده نمی شود و نا امیدی در آن موج می زند و چراهای بی جواب ...

 

از صبح دارم به این فکر می کنم که ... هنوز دلش پیش منه اصلا فکرش را هم نمی کردم که هنوز منو دوست داشته باشه ولی وقتی بهش توهین کردم و گفتم اصلا برام مهم نیستی تا خیالش از من راحت بشه  دیدم شادی از چشمانش رخت بست و غمی در آن خانه کرد که تمام وجودمو لرزاند...

 

تمام امروز دارم به این فکر می کنم که اون هنوز منو دوست داره گاهی از این نتیجه شادمان و گاهی غمگین... دوست داشتنی که بی سرانجام است باید سرکوب شود و چه سخت است این کار ... کاش زندگی عادی داشتم و به جای سرکوب عشق به فکر تداومش بودم

ولی چه سود که انگار زندگی با من سر سازگاری ندارد و من خسته تر از هر توان مبارزه ای ...

باز هم تحمل و سکوت همیشگی و خلوت در تنهایی ....

 

نمی دانم تا کی باید به این سکوت ادامه دهم ...

امشب به قصه دل من گوش می کنید

فردا چو قصه مرا فراموش می کنید

 

چهارشنبه بلاخره موفق شدم برم تهران سه روز تهران ماندم و دوباره برگشتم برای امتحانات خوشحالم تونستم برم سر خاک سمیرا با نجمه ...

 

امروز صبح سریع اومدم ببینم کسی نوشته هامو خونده دیدم آره برام نظر گذاشتند .

از همتون متشکرم هر نظر جدید برام مثل شروع یک دوستی می مونه امیدوارم تنهام نذارید..

 

میدونید دوستان وقتی آدم دچار مصیبت می شود دیگر فقط مشکل خود را میبیند و آن را بزرگ میکند و فقط غم خودش را غم می داند و معمولا هیچکس آدمو نمی فهمد اینو اونایی که مصیبت کشیدن درک میکنن ...

 

من از وقتی سمیرا مریض شد اگر حتی می گفتن فلانی مرده ناراحت نمیشدم با خودم می گفتم من دارم سمیرا رو از دست می دم بد تر از اینم می تونه برام وجود داشته باشه  بعد فوت سمیرا سنگدل تر هم شدم ..

می دونید دوستان تو این مدت بیماری من خیلی سختی ها کشیدم همیشه هم با خودم فکر میکردم از بد تر هم می شود ولی باز بدتر هم سرم اومد و باز هم تحمل کردم

 

پارسال همین موقع بود که سمیرا زنگ زده بود باهام حرف می زد همش میگفت که رفته مشهد از سردرد زیاد نتونستن بمونن در جوابم که گفتم برای چی  گفت آخه عاطفه دو تا تومور تو سرم در اومده ..من باور نمی کردم گفتم گمشو سمیرا چرت وپرت نگو ..بخدا راست میگم .. از کی فهمیدی ...یه هفته اس ... پس چرا به من نگفتی ..آخه تو ناراحت میشی امتحاناته قرار بود نگیم تا بیای تهران...نه دیدی سمیرا ناراحت نشدم چیزی نیست مگه نه...آره قراره عمل کنم تا هفته دیگه...

 

سمیرا هر وقت عمل داشت چون من اصفهان بودم به من نمی گفت تا من برم تهران بد بگه ولی فهمیدم انقد برای خودش سخت بوده که نتونسته تحمل کنه و بهم گفته ...نمی دونید چقدر درکش برام سخت بود خدایا آخه چرا از ریه اش به مغزش رسید این اصلا برام قابل قبول نبود که بخواد سمیرا سرشو عمل کنه ..تو خونه آروم وقرار نداشتم راه می رفتمو گریه میکردم از گنجایشم خارج بود که باور کنم سمیرا می خواد سرشو عمل کنه ولی حالا مرده و...

 

راضی نبودم سمیرا برای من بمونه و زجر بکشه نه همیشه هم به خودش می گفتم سمیرا شفای خیر تو از خدا بخواه...

 

مساله اینه که دوری خیلی سخته گاهی یادم میره که سمیرا نیست گوشی رو بر می دارم تا باهاش حرف بزنم ولی بعد نامیدانه گوشی رو میذارم ....می دونید گاهی فکر می کنم حتی دادن یه sms هم به سمیرا می تونه منو خوشحال کنه ولی  نمی تونم

این ناتوانایی خیلی بده اینکه بدونی از دستت کاری ساخته نیست خیلی بده .. این که بدونی اگه خودتو به در دیوارم بزنی باز نمی تونی حتی صدای سمیرا رو بشنوی...

ایناست که سخته ایناست که آدمو مجبور می کنه گاهی کفر بگه گاهی شاکی باشه از خدا و گاهی شکرش کنه

 

بهم میگن زمان میگذره زمان بهترین مرهمه ولی می دونید من با تمام وجودم دارم این گذر زمان و حس می کنم زمان برای همه می گذرد این مهم است که چگونه بگذرد تا این سال تمام شود ذره ذره از وجودم کم می شود می دونید زمان فراموشی نمی آورد فقط تو مجبور میشی که با این مشکل سر کنی و با  تنهایی کنار بیای...

می دونید من نه تنها با خدا قهر نیستم بلکه وجودشو در لحظه لحظه زندگیم حس می کنم .. شکرش میکنم هم برای سختی ها هم برای خوشی ها ...

 

آدما وقتی مشکلی براشون پیش میاد تازه می فهمن با اون مشکل چه طوری برخورد میکننن و خودشونو میشناسن من اینو بارها و بارها تجربه کرده برای همین سعی می کنم تا دچار مشکل نشدم در مورد رفتارم قضاوت نکنم و تصمیم نگیرم....

نمیدونم.....

باز چرا ناراحتم ولی امروز همش دلم میخواست از ته دل فریاد بزنم و بگریم ولی نمی توانستم حالم خیلی بده بازم احساس بد تنهایی اومده سراغم اه خسته شدم...

 

امروز بعد از ماهها تلویزیون را روشن کردم اگه بخواهم دقیق بگم  از ماه رمضان که سریالهاشو میدیم فقط دو یا سه بار روشنش کردم تا ببینم وقت اذان کی هست.

امروز آوردمش گذاشتمش رو اپن آشپزخانه تا مثل بقیه منم تلویزیون نگاه کنم و سرگرم باشم

در حقیقت میخواستم سعی کنم مثل بقیه زندگی کنم همین

ولی باز نشد

حالم خیلی گرفته کاش میتونستم فریاد بزن و با تمام وجود بگم چرا ؟

چرا؟چرا؟چرا؟

امروز یا بهتر بگم امشب خیلی دلم گرفته انگار یکی هی به من تنهایی مو یادآوری میکنه هی میگه بیبین تنهایی ببین همه رفتنو تنهات گذاشتن بازم باید تنها بمونی

میدونی دیروز به اکرم گفتم همه رفتن ولی من هیچ کسو نمیخواستم همش به خدا میگفتم خدایا هیچکی رو نمیخوام همه عمرم حاضرم وقف کنم و هر طور که تو بخوای زندگی کنم ولی سمیرا رو ازم نگیر نمی دونی چه شبا و روزایی التماسش کردم ازش خواستم سمیرا رو به من بده ولی اون سمیرا رو ازم گرفت و گفت حالا هر طور که خودت میخوای زندگی کن...

تو این زندگی تقریبا ۲۴ ساله هیچ وقت نمازمو ترک نکردم جز دو شب اولیش اون روزی بود که سمیرا مرد تا وقتی که خاکش کردیم من نماز نخوندم دومیش هم جمعه۵ خرداد بود که ...

اون روزی که سمیرا رفت من روزه بودم با خدا عهد کردم تا وقتی که سمیرا خوب بشه من روزه میگیرم واون روز اولین روزی بود که عهد بسته بودم ولی سمیرا به اذان شب نرسیده از دنیا رفت دو ماه با خدا قهر بودم حالم از روزه گرفتن بهم میخورد وقتی مامان میگفت بیا روزه قضا هاتو بگیر میخواستم فریاد بزنم بگم اسم روزه رو جلوی من نیار ....

باز با خدا آشتی کردم شکرش کردم حتی سخت بود برای از دست دادن سمیرا هم شکرش کردم گفتم خدایا حتما منو دوست داشتی که داری با این مصیبت امتحانم میکنی آره تو هم منو دوست داشتی هم سمیرا رو اونو از این دنیا راحت کردی منم با نعمتهای باطنی مثل درد دوری مصیبت تنهایی و...

میدونی خیلی سختی کشیدم وهنوز دارم میکشم ولی هر روز به خدا نزدیکتر میشم ......... سخته ولی دارم تحمل می کنم

حتی گاهی کم می آورم و باز شاکی

ولی دارم تحمل می کنم

تحمل

گاهی از تحمل هم خسته میشم فریاد میزنم و میگم خدا آخه چقدر تحمل کنم چرا باید همه  چی رو تحمل کنم اصلا دیگه نمی خوام هیچی رو تحمل کنم

ولی باز دارم تحمل می کنم ...

اگه تحمل نکنم چه کنم ؟ تو میدانی؟؟؟

 

امروز به خیلی وبلاگها سر زدم جالب بود بیشتر موضوع حرفشون مانا نیستانی و ترکها و کاریکاتور ....بود چند وقتی هست که من از اطرافم بی اطلاعم فقط میدونم کما بیش تو خونه  و دانشگاه چی میگذره مدتهاست که هیچ روزنامه ای رو ورق نزدم حتی مجله مورد علاقم طنز و کاریکاتور را هم یکساله نخوندم با اینکه ارادت خاصی به استاد جواد علیزاده دارم و ولی این چند وقته انقدر درگیر کارای خودم بودم که از همه چیز بی خبرم یک سال و نیم که درگیر بیماری سمیرا بودم و الان شش ماه هم هست که در غم دوریشم و اصلا حال حوصله هیچی رو ندارم ...

ولی یهو دیدم که موضوع سر کاریکاتور و البته مانا نیستانی...

نمیدانم باز چه شده همینو میدونم که من احترام خاصی برای مانا نیستانی قائلم .........

همچنین برای هنر کاریکاتور

مانا هر کاری که کرده باشه  باز من براش احترام قائلم

تنهایی و باز تنهایی

تا کی باید تنهایی را یدک بکشم نمیدانم ....

امروز یکساعت با اکرم تلفنی حرف زدم و درد و دل کردم  آخر سر هم تصمیم گرفتیم بریم سینما . رفتیم فیلم ازدواج به سبک ایرانی ... بد نبود بعد هم رفتیم نقش جهان دور میدان قدم زدیم و یک گوشه نشستیم ومن شروع کردم به یادآوری سال ۸۱ که تازه با... آشنا شده بودم و تعریف کردم چطور سر دوماه عاشق شدیم و همو ترک کردیم همیشه با هیجان از اون روزا تعریف میکنم حتی اگه صدسال هم بگذره من ذوق تعریف کردنشو دارم .

نمی دانم واقعا هیچ نمیدانم

سرم داره گیج میره برم قرص بخورم بخوابم بقیه اش را فردا تعریف میکنم

دلم خیلی گرفته خیلی پشیمونم چرا تهران نرفتم...

اه بازم شروع شد این دلتنگیهای مسخره...

بازم نمیدونم چمه خسته شدم از این وضعیت زندگیم هیچی برام تنوع نداره هیچی....

هنوز لباس سیاه بر تن دارم همه دعوام میکنند ولی در جوابشان که میگویند مگه لباس سیاه بپوشی تغییری می کنه ... من جواب نمیدم و خودمو به نشنیدن میزنم ...

میدونی این دلمه که سیاست با خودم عهد کردم هر وقت زندگیم تغییری کرد که من ازش راضی بودم و رنگ سیاه از دلم رفت منم رخت سیاه از تن بر می افکنم ...

یکماه پیش داشتم تغییر میکردم وقتی کلاسای انرژی درمانی جلسه دوم را رفتم و تمرین شمع کردم و احساس آرامش کردم با خودم گفتم دیگه کم کم باید لباس سیاهمو در بیارم...

ولی متاسفانه بعد اون دیگه آرامش نداشتم وحتی بد تر شدم داره کم کم میشه شش ماه که من سمیرا رو از دست دادم تو این مدت خیلی وقتا حس میکردم که خیلی بهش احتیاج دارم ولی سمیرا نبود ...

دیروز با خودم میگفتم همیشه سعی کردم به همه کمک کنم و کسی رو تنها نذارم ولی همه منو تنها گذاشتن حتی سمیرا ...

دیشب با دوستم خیلی یاد سمیرا رو کردم تمام گذشته من مربوط میشه به سمیرا  حالا چطور میشه که یه دفعه باید این راهو تنها طی کنم ( به قول سمیرا) حیرونم.....

خدایا سخته چقدر باید تحمل کنم...به خدا خسته شدم دیگه

باز خونمو سکوت در بر گرفته وتنها صدای دکمه های کیبورد که تو فضا جاری شدند

سکوت سکوت سکوت از تو هم دیگر خسته ام...

جمعه باشه دلتم گرفته باشه خدا به دادت برسه.....

بد دلم گرفته باز دارم به آهنگ وبلاگ دفتر سوم گوش میدم ...یه جوری این آهنگ همیشه منو داغون میکنه ولی نمیدانم چرا مصرانه باز به آن گوش میدهم.

همش میخواهم بنویسم نمیدانم چه بنویسم ولی فکر میکنم اگه از نوشتن دست بکشم باز حالم بد میشه ... ای خدا خیلی دلم گرفته باز چت شده عاطفه بس کن دیگه .....نمیتونم مگه میشه گذشته رو به این راحتی دور بریزی؟ تو میتوانی؟ ولی من همیشه تو این مورد احساس ضعف کردم ...

ای خدا نجاتم بده خسته ام کاش میشد منو هم با سمیرا میبردی ولی نمیدونم چرا منو نگه داشتی؟ تا شاهد زجر کشیدنم باشی... بسه دیگه من آخه چقدر باید تحمل کنم بابا منم آدمم ظرفیت دارم ظرفیت من تموم شده ... چطوری اینو بگم .............

دیشب دو تا فیلم پشت سر هم دیدم اولیش damage و دومیش هم orjinal sim  از دومی خیلی خوشم اومد .... اه ولش کن حالشو ندارم توضیح بدم.......... برم دیگه نمیتونم بنویسم....

امروز به زور ساعت ۷ از خواب بیدار شدم از وقتی خرص خواب میخورم تا صبح بیهوش میافتم و به زور از خواب پا میشم . رفتم پیش غزال تا فایل کارمو بگیرم با هم صبحانه خوردیم و من رفتم کارامو پلات بگیرم و خودمو رسوندم به دکتر نکویی هر چی گفت گفتم چشم قرار شد کارمو اصلاح کنم و ببرم تا نمره امو بیشتر کنه .

وای خدایا چقدر خوب شد تازه دکتر خیلی امروز باهام خوب بود .

الان تازه اومدم خونه زود اومد بنویسم تا خوشحالم ....

میخوام امروز خونه رو تمیز کنم و بخوابم از فردا کارمو اصلاح میکنم تا ببرم پیش دکتر ...

خدایا شکرت ...چقدر امروز حالم خوبه

اگه بشه شب هم میرم دانشگاه دعای کمیل ....

امشب تا بوق سگ میخوام بشینم پای اینترنت

خدایا وقتی به این راحتی میتونم خوشحال باشم پس چرا غم را همخانه خودم کردم؟

نمیدانم ....همه چیزخوب خواهد شد ولی زمان می خواهد...فقط من همیشه از این گذر ناراضی که تا تمام شود چه ها خواهم کشید........... 

نمیدانم چرا امروز حالم بهتره میترسم این شادی هم کم پایدار بماند .

خیلی میترسم خدایا کمکم کن نذار دوباره خودمو ببازم .

حالم خوب شده ولی هنوز می ترسم بدون قرص خواب بخوابم میترسم تا چشمامو رو هم بذارم باز فکر و خیال بیاد سراغم همیشه فکر میکنم این حالاتم موقتیه و دوباره ناآرام میشوم و باز سردر گمیه همیشگی

نمیدانم فقط میخوام تا حال دارم بنویسم .

الهه میخواست با نجمه بیان پیشم ولی نجمه نتونست بیاد منم به الهه گفتم تو هم نیا  بعد قرار شد مامان بیاد پیشم چون این هفته مریض بودم و بستری بودم و البته از لحاظ روحی داغون بودم مامان خواست بیاد تا کمی ازم مراقبت کنه و یه خورده هم بهم روحیه بده ولی من بهشون گفتم نگرانم نباشن من میرم خونه دوستام تنها نمی مونم .

میدونی با اینکه این روزا اصلا نذاشتن تنها بمانم ( چون میترسیدن بلایی سر خود بیاورم ) ولی الان احتیاج دارم به تنهایی و سکوت و خود سازی بلاخره من باید یه روز با خودم کنار می آمدم و چه بهتر که اون روز امروز باشه .

دیگه حتی دلتنگ کسی نیستم چون فهمیدم این خودمم که مهم هستم باید برای خودم کمی زندگی کنم . این هفته که موبایلم خاموش بود به خیلی چیزا رسیدم مثل دل کندن از کسایی که نمیتونستم فراموششان کنم با خوشحالی موبایلم را خاموش نگه داشتم حتی خوشحالم که به خاطر ... اونو روشن نمی کنم که بگه میخوام ببینمت همه چی تموم شد حتی احمق بازی های خودم.

 به اکرم میگفتم از همه چیز دل کندم حتی از زندگی کردن چه برسد به  ایران ماندن . اکرم میگفت خوش به حالت کاشکی منم اینطوری می شدم .

سمیرا میدونم تو الان همه چیزو میدونی و از تصمیمات من راضی .خوشحالی نه؟ دعام کن به راهم ادامه بدم . دوسست دارم همیشه و همه جا....

امروز بلاخره رفتم پیش دکتر نکویی ولی دعوام کرد منم بغض کردم و قرار شد فردا برم پیشش . آخه به یاری بچه ها بلاخره پروژه ام رو حاضر کرده بودم ولی دکتر از دستم ناراحت بود و نذاشت ژوژمان کنم .

امروز بلاخره کنفرانسمو دادم بد نبو دبا اینکه مسلط نبودم وتمرکز نداشتم سعی کردم خیلی عامیانه مطلب را توضیح بدم.

امروز حالم از روزای دیگه بهتره نمیدونم چرا شاید دارم با زمونه کنار میام و شاید دارم می بخشم اونایی که باعث شدند به این روز بیافتم .

نگاهم افتاد به موبایلم که اخیرا خاموش است یادش به خیر زمانی وقتی صدای زنگشو میشنیدم دیوانه وار به سمتش می رفتم ولی حالا اصلا دوست ندارم نگاش کنم اصلا دوست ندارم دستمو طرفش ببرم  همه چی با یه اس ام اس شروع شد ... نمیدانم دوباره موبایلی خواهم داشت یا نه مامان میخواد بفروشدش و یه خطه دیگه برام بخره ولی خودم دیگه برام مهم نیست که موبایل داشته باشم یا نداشته باشم  . دیگه خستم اصلا حوصله تلفن حرف زدن را ندارم اون وقتا من زنگ می زدم به خاله زری تا کمتر غصه دوری سمیرا رو بخوره ولی حالا هی اون زنگ میزنه تا من نرم تو فکر ولی من دیگه آدم سابق نیستم همه اینو فهمیدن و میخوان یه جوری اثبات کنند ولی دیگه خیلی دیر شده آبی که نباید ریخته میشد دیگه ریخته همیشه برام مهم بود که دیگران در موردم چه فکر میکنن حالا باید کنار بیام با این قضیه که همه نمی تونن اون طور که تو میخوای به تو نگاه کنن اگر تو اشتباه میکنی اونا هم میتونن اشتباه کنن . خاله زری همش میگه مگه تو دیگه چقدر اونا رو میبینی بذار اشتباه فکر کنند مهم ماییم که اطرافتیم و تو رو میشناسیم میگم قبول ولی به من نارو زدند مگه من چه کاری با اونا داشتم اون شوکی که به من وارد شد از همه چیز سخت تره که یه دفعه ببینی تمام آدمایی که به ظاهر با تو بودند به تو پشت کردند و بر علیه تو حرف میزنن. اون موقع اصلا برام مهم نبو د که چی دارن میگن به این فکر میکردم که چه خنجری خوردم از پشت .

البته همه اینا از سادگی خودمه که زود به اونا اعتماد کردم همین

اینم برام درس عبرت شد .

بازم خدارو شکر که تونستم این تجربه را الان به دست آورم.

معلق...

در خلسه ام

نمیدانم در  اطرافم چه میگذرد

گیجم همش تلو تلو میخورم

آیا صفحه ذهنم پاک خواهد شد

از حرف زدن بیزارم چند روز است سکوت کردم

گاهی گریه میکنم ولی انگار گریه کردن هم برام سخت شده چه کنم

نمی دانم

هرکی می پرسه چته میگم حالم بده....

گاهی با خود میگویم تمام قرصهای خوابم را بخورم و بخوابم و دیگر بلند نشم...

ولی انقد ناتوان شدو که حتی نمیتوانم اینکار را هم بکنم

منتظر نیستم کسی تاوان بلایی را که سرم آورده را پس دهد

فقط منتظرم خدا آنها را آگاه کند و به اشتباه خود پی ببرند همین این برایم کافی است

من هیچ وقت کینه ای نبودم

فقط مثل همیشه دلشکسته ام

خدایا به من توانایی تحمل این روزها رو بده و به آنها اگاهی برای خطری که در کمین است  

خسته ام برم شاید بتوانم در تنهایی هایم استراحت کنم....

 

 

خسته تر از صدای من گریه بیصدای تو

حیف که مانده پیش من خاطره ات به جای تو

رفتی و آشنای تو بی تو غریب ماند و بس

قلب شکسته اش ولی پاک و نجیب ماند وبس

سمیرا نیستی روزای سختی رو میگذرونم میدونم اگه بودی باز  مثل همیشه طرفدارمو میکردی و میگفتی تو اشتباه نکردی منم میگفتم نه سمیرا اگه فکر کنیم میبینیم من باز اشتباه کردم و تو میگفتی تقصیر خودته که همش دلسوزی این و اونو میکنی بس کن .

سمیرا دلم میخواست بودی و میتوانستم زار زار برات بگریم و شکایت دنیا رو بکنم ولی انقدر تنها شدم که به جای هر حرفی سکوت میکنم . امروز الهام و سارا میگفتند حرف بزن حداقل بگو چی شده ولی من با لبخند تلخی نگاهشان میکردم باز چیزی نمیگفتم .الهام میگفت مگه چند بار زندگی میکنیم خوش باش. ولی من با خود فکر میکردم که باز هم باید زنده ماند؟

دیشب برای اولین بار قرص خواب خوردم و مثل مرده خوابیدم .

یه حسی دارم که انگارهیچ حسی ندارم بدنم کوفته است و ذهنم در حال انفجار شوکی که جمعه بهو وارد شده انگار الان تازه داره ویرانی هاشو نمایان میکنه.

انقدر در این سه روز صدمه دیدم که گاهی با خود فکر میکنم من ادم سابق خواهم شد باز هم میتوانم حرف بزنم یا به سکوت ادامه میدهم. با تنها کسی که حرف میزنم مامانه که اگه اونو نداشتم تو این بحران نابود می شدم.مامان دوست دارم و مثل همیشه به این نتیجه رسیدم که هیچ کس تو دنیا مامان بابای آدم نمیشه تنها اونان که من براشون اهمیت دارم و در مقابل تمام حرفا ایستادند وبه من اعتماد به نفس دادند که ما هم جا پشتیبان تو هستیم .کاش بتوانم جبران کنم فقط به این امید زنده ماندم.

به یاد آور که زندگی من باد است

و چشمانم دیگر نیکوویی را نخواهد دید

ووچشم کسی که به من نگاه خواهد کرد دیگر به من نخواهد نگریست

و چشمانت برای من نگاه خواهد کرد و من نخواهم بود